AYŞENUR SEVİM’İN KALBİNDEN KALEMİNDEN GÜN YÜZÜNE YANSIMALAR

Gölgeden Önce
‎Gece, henüz zamanı öğrenmemişti.
‎Yıldızlar vardı ama gökyüzü yoktu.
‎Işık vardı ama gölge yoktu.
‎Sessizlik vardı; insanın yüreğine korku veren değil, bütün varlığı saran derin bir huzur gibi…
‎O sessizliğin içinde sayısız ruh bekliyordu.
‎Hiçbiri birbirine yabancı değildi.
‎Çünkü ayrılık henüz yaratılmamıştı.
‎Ne hasret vardı…
‎Ne ölüm…
‎Ne de gözyaşı…
‎Sadece tek bir hakikat vardı.
‎Işık.
‎Runa da o ışığın içindeydi.
‎Henüz bir adı yoktu.
‎Bir yüzü…
‎Bir bedeni…
‎Bir yaşı…
‎Yoktu.
‎Sadece özü vardı.
‎Ve o öz, yaratıldığı ilk anın saflığını taşıyordu.
‎Derken ışığın içinden bir dalga yayıldı.
‎Bütün ruhlar sustu.
‎Çünkü O konuşuyordu.
‎Ses değildi.
‎Kelime de değildi.
‎Kalbin duyduğu, ruhun bildiği bir çağrıydı.
‎”Yeryüzüne ineceksiniz.”
‎Birçok ruh geri çekildi.
‎Çünkü dünya; acının, sabrın ve imtihanın yurduydu.
‎Runa geri çekilmedi.
‎İçinde anlamını bilmediği bir özlem vardı.
‎Sanki çok uzaklarda bir çocuk ağlıyordu.
‎Ve o çocuğun gözyaşlarını silmesi gerekiyordu.
‎Işık yeniden konuştu.
‎”Orada seni herkes anlamayacak.”
‎”Yalnız kalacaksın.”
‎”Defalarca kırılacaksın.”
‎”En sevdiklerini kaybedeceksin.”
‎”Bazen kendi sesini bile duyamayacaksın.”
‎Runa ilk kez korkuyu hissetti.
‎”Ya yolumu kaybedersem?”
‎Sessizlik…
‎Sonra tek bir cevap…
‎”Özünü unutabilirsin…
‎Ama özün seni unutmaz.”
‎…
‎Bir bebek ağladı.
‎Bir anne gülümsedi.
‎Bir ömür başladı.
‎Kimse fark etmedi.
‎Ama o gün dünyaya yalnızca bir çocuk gelmemişti.
‎Unutulmuş bir sır da insanlığın arasına yeniden doğmuştu.
‎Ve adı…
‎Runa’ydı.
‎